May paniniwala ako na lahat ng sakit ay nawawala depende sa pagdadala ng tao. Pero may mga sakit na pilit tinitiis ng ibang tao dahil importante ang taong nagdulot sa kanila nito.

“Ikaw ba, sa hinaba-haba ng paghinhintay mo, minahal ka din ng taong mahal mo. Hindi ba gagawin mo ang lahat para sa taong yon?”

Linya sa isang movie ni Sarah G. Nagba-browse ako channel tapos yun bumungad saken sa cinemaone. Okay. Eh di sya na nga ang minahal ng taong mahal niya. Yabang eh. Hahaha, bitter ko!

Lecheng yan. Alam ko yung mga commercials ang bumubuhay sa mga tv programs nyo pero leche talaga! Mas mahaba pa mga commercials nyo sa mismong show eh. Parang mga pinagtagpi-tagping commercials na siningitan ng show na ang nangyayari. Gaguhan? Nasaan na ang entertainment dyan? Nandun sa kakarampot na oras na binibigay sa mismong show. Nakakairita na talaga ang nagiging pamamalakad ng industriya ng media ngayon. Hindi mo malaman kung nagsasabi ng totoo o hindi. Mapanlinlang. Iba ang ginagawa sa sinasabi. Mas nagiging business na ang lahat kaysa sa pagbibigay ng saya.

• Ang sakit ng ulo ko.
• Tinablan na ata ako ng sakit ulit.
• Naulanan kasi ako sa byahe kanina nung pauwi from San Juan.
• Kasi yung isang bata dito paasa. Mamimyesta dapat ako sa kanila eh.
• May natapos na akong panuorin.
• May sisimulan na ulit akong isa pa.
• Ang cute kong bumahing.

I imagine a guy who would take care of me even though he knows that I’m very capable of myself. He would just be there behind me and will be watching over me. He’d enter the scene just in the nick of time to save me from whatever trouble I’d get myself into. He’ll tell me to be more careful the next time and hug me then pat me on the head and tell me that everything’s okay now. If he’s not saving me, he’ll annoy me with all the energy he has. When he sees that he crossed the line, he’ll comfort me in any way possible and kiss me in the forehead. 　

You leave people for a reason and sometimes that reason is enough to never get back with them.